در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست

خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را

برای این همه نا باور خیال پرست

به شب نشینی خرچنگ های مردابی

چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

رسیده ها چه غریب نچیده می افتند

به پای هرزه علف های باغ کال پرست

رسیده ام به کمالی که جزا نالحق نیست

کمال دارد برای من کمال پرست

هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری است

به تنگ چشمی نا مردم زوال پرست

محمدعلی بهمنی زادهٔ ۲۷ فروردین ۱۳۲۱ شاعر و غزل‌سرای ایرانی است. بسیاری بر این عقیده‌اند که غزل‌های او وام‌دار سبک و سیاق نیما یوشیج ست. نخستین شعر بهمنی در سال ۱۳۳۰، یعنی زمانی که او تنها ۹ سال داشت، به چاپ رسید.

بهمنی از سال ۱۳۴۵ همكاری خود را با رادیو آغاز كرد و برنامۀ صفحۀ شعر را با همکاری شبکه استانی خلیج فارس ارائه داده‌است. بهمنى در سال ۱۳۷۴ همکارى خود را با هفته‌نامۀ ندای هرمزگان آغاز مى‌کند و صفحه‌اى تحت عنوان تنفس در هواى شعر را هر هفته در پیشگاه مشتاقان خود قرار مى‌دهد.

وی از سال ۱۳۵۳ ساکن بندرعباس شد و پس از پیروزی انقلاب، به تهران آمد و مجدداً در سال ۱۳۶۳ به بندرعباس عزیمت کرد و در حال حاضر نیز، ساکن همانجاست. محمدعلی بهمنی مسؤول چاپخانۀ دنیای چاپ بندرعباس و مدیر انتشارات چی جی ک در گویش بندرعباسی به معنی قصّه) در بندرعباس است.

برخی اثار استاد:

• باغ لال (١٣۵٠)
• در بیوزنی (١٣۵١)
• عامیانه‌ها (١٣۵۵)
• گیسو، کلاه، کفتر (١٣۵۶)
• گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود (١٣۶٩)
• غزل (١٣٧٧)
• شاعر شنیدنی است (١٣٧٧)
• عشق است (١٣٧٨)
• نیستان (١٣٧٩)
• کاسۀ آب دیوژن، امانم بده (١٣٨٠)
• این خانه واژه‌های نسوزی دارد (١٣٨٢)
• من زنده ام هنوز و غزل فکر می کنم (۱۳۸۸)
• غزل زندگی کنیم (گزیده غزل) (۱۳۹٢)